วันลอยกระทง....ของคนหลงทาง
posted on 12 Nov 2008 23:21 by sorayar
-------
"พึ่งรู้ว่าสายลมยามเช้า .... มันเหงาขนาดนี้นี่เอง"
-------
วันนี้ได้ไปลอยกระทงกับต้อง
มีความสุขดีในระดับหนึ่ง
น้อยใจในระดับหนึ่ง.............
มีความสุขเพราะได้ลอยกระทง รู้สึกนานมากแล้วที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ รู้สึกจะเป็นช่วงมอหนึ่งหรือสองที่ได้ลอยกระทง จนวันนี้ที่ต้องมันมาชวนไปลอย ก็โอเค ลอยก็ลอย ..... ได้ขอขมาพระแม่คงคา แล้วก็ขอพรให้สอบติดคณะที่หวังไว้.......
พอลอยกระทงเสร็จ ก็โทรหาพี่ชาย ก็หวังแหละว่าจะเจอพี่เค้า แต่ว่า....เฮ้อ ผิดหวังจิงๆ พี่เค้าไม่ได้มา แล้วเมื่อไหร่จะเจอพี่ชายล่ะเนี่ย -_-''
ขากลับ นั่งกินขนมกะไอ้ต้อง............มีสิ่งที่น่าสังเกตอยู่อย่างหนึ่งคือ ทุกคนที่เจอเรา มักจะทักว่าเราเป็นแฟนกัน .....มันเกิดคำถามขึ้นมาในใจ ทำไม? ทำไมเวลาที่คนสองคน ต่างเพศกัน ไปไหนด้วยกันจะต้องเป็นแฟนกันด้วยหรือ? ทำไมถึงไม่คิดว่าเป็นเพื่อนกันมั่งเลยล่ะ..... คำว่ามิตรภาพมันไม่แบ่งเพศ ไม่แบ่งชนชั้นกันไม่ใช่หรอกหรือ... ในตอนสุดท้ายก่อนกลับบ้าน ได้เปิดใจคุยกับต้อง ต้องมานบอกว่าจะคบกับน้องมะตูม เราก็เคนะ ได้ยินว่าน้องเค้าก็เด็กเรียนคงจะไม่หลอกมัน ห่วงมันก็แค่นี้ เพราะมันขี้ใจน้อยขี้งอน บวกขี้เหนียว (โค-ร) และก็ไม่ยอมเสียฟอร์ม ถึงแม้ว่ามันจะขี่มอไซไม่แข่งมานก็ยังขี่มอไซไปถึงหน้าบ้านมันได้ (ชั้นล่ะเกือบตาย) วันนี้ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องอยู่คนเดียวให้ได้ ถึงแม้จะเหงาแต่คงไม่เดียวดาย ดีกว่ามีใครซักคนแต่ก็เหมือนไม่มีใคร